Olaf

Waarom moeten stoppen met ‘moeten’ dus niet werkt

We moeten zoveel. Van de buitenwereld, maar ook onszelf. Van iedere week drie keer sporten tot op tijd naar bed tot vaker recepten uit je kookboeken maken in plaats van uit de Allerhande. Leuke dingen, iets minder leuke dingen: het houdt maar niet op. Krijg jij daar soms ook niet enorm de behoefte van je terug te trekken in een hutje op de hei? Niks om je heen, geen sociale verplichtingen, weinig spullen en geen gedoe. Gewoon even helemaal niks.

Stoppen met ‘altijd maar bezig zijn’

Het idee om ons huis te verkopen te gaan wonen (en rondreizen) in een busje is voortgekomen uit een verlangen om het heft in eigen handen te nemen. Het knagende gevoel dat je geleefd wordt inruilen voor een leven wat zijn gangetje gaat en een stuk relaxter is. Een simpel leven. We wilden gewoon niet meer zoveel moeten, vooral niet van onszelf. En in een kleine ruimte met weinig mogelijkheden gaat dat gewoon een stuk makkelijker.

Dachten we.

Ik moet lachen als ik mezelf zo geromantiseerd hoor denken. Waar je bent en wat je doet blijkt nauwelijks invloed te hebben op dat gevoel van moeten, ben ik nu al achter. Ten eerste: feit blijft bijvoorbeeld dat je kleding en beddengoed gewassen moet worden en zonder eigen wasmachine (en helemaal geen wasdroger) kun je daar best druk mee zijn.

Ten tweede: ik heb net voor vertrek een nieuwe camera gekocht, maar ik kijk op tegen het uitvogelen van alle technische snufjes ervan. Ik wil gewoon mooie foto’s maken. Maar om dat te kunnen doen, moet ik toch echt die camera even bestuderen. Moet. Ten derde: ik had bedacht dat iedere ochtend beginnen met yoga een goed idee is. Dat is het ook, maar die ene deadline schreeuwt ook om aandacht en is het ook niet beter om de honden uit te gaan laten als het ’s ochtends buiten nog koel is?

Gevoel van ‘moeten’ blijft

En dan heb ik het nog niet eens over het koken en dat ik net als in Nederland radeloos in de supermarkt sta, bedenkend wat we nu toch weer eens gaan eten. Of dat ik de weinige kastruimte die we hebben nog eens opnieuw wil inruimen, omdat ik denk dat het handiger kan. Of dat ik de whatsapp-berichten van mijn moeder nog moet beantwoorden.

Oké, het is een beetje oneerlijk. We hoeven minder te verdienen want we hebben geen hypotheek meer, maar alsnog gaat mijn werk als freelancejournalist voor een deel gewoon door. Ik zou ook echt niet anders willen, want ik hou van mijn werk, maar ik merk ook dat daar een deel van de druk vandaan komt. Aan de andere kant weet ik echt bijna zeker dat ook als de buitenwereld he-le-maal niets meer van me verwacht, het gevoel van moeten er nog steeds is. Het zit in mezelf en niet in het leven wat ik ooit of nu leid.

Dit artikel verscheen eerder bij 365 Dagen Succesvol.