Lissabon, Portugal

Soms is letterlijk afstand nemen het enige dat helpt, ga gewoon even weg

Soms moet je even afstand nemen om te zien wat goed is en wat niet. Soms zit je ergens zo middenin, dat je je onmogelijk kunt voorstellen hoe het zou zijn wanneer het anders is.

Ik vond mensen die ver en uitgebreid op reis gaan om ‘zichzelf te vinden’ altijd een beetje aanstellers. Talloze boeken hebben me nu eenmaal geleerd dat de ware jou en eventuele verandering die daarbij gepaard moet gaan in jezelf zit, en niet in de Australische outback of in een yoga-ashram op Bali. Natuurlijk kún je het daar wel vinden, dat wat je zoekt in jezelf. Logisch: je had het altijd al bij je.

Rust vinden in jezelf

Deze gedachte heb ik de ruim vijf jaar dat ik in Amsterdam heb gewoond stug volgehouden. Natuurlijk is het een drukke stad, maar wat gaf het: ik vond gewoon de rust in mezelf. Althans, dat probeerde ik. En meestal lukte het wel, denk ik. De geest is een ongelooflijk sterk ding, als je iets maar graag genoeg wil. Al werd ik dus wel steeds rustelozer en kreeg ik heimwee naar Terschelling, waar ik toen nota bene nog maar één keer was geweest. Ik wist ook wel dat ik van de rust en uitgestrektheid en mens-loosheid van de natuur houd. Maar als je het me eerlijk vroeg: ik woonde duizend keer liever in de stad dan in niemandsland in een hutje op de hei. In Amsterdam viel tenminste wat te doen. Ik moest de natuur gewoon wat vaker opzoeken, dat was het.

En toen besloten we ons huis te verkopen en in een busje door Europa te gaan trekken. Had het besluit met dat ene gevoel te maken? Niet echt. We wilden gewoon méér: meer zien, meer ontdekken. Een leven dat weer onverwacht is. Al zal ik niet ontkennen dat ik uitzag naar de momenten dat we in the middle of nowhere geparkeerd zouden staan. Het kostte me niet bepaald moeite om mezelf onder een imposante sterrenhemel porrend in een kampvuurtje voor te stellen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Leven in de natuur

En inderdaad: het is geweldig om meer te leven in de natuur. Opstaan met niets dan vogelgekwetter, de zon over een spiegelglad meer zien opkomen en de honden die vrolijk door de bosjes rennen. (Oké, die keer dat er ineens jagers actief bleken te zijn in het gebied was iets spannender.) De kampvuren zijn nog op één hand te tellen want lang niet overal is dat toegestaan en sowieso is het soms lastig om een mooie, rustige plek te vinden, maar wat geeft het. We kunnen gaan en staan waar we willen.

Dus gingen we ook naar Lissabon. We waren er allebei nog nooit geweest en hadden zoveel goede verhalen over de Portugese hoofdstad gehoord. Kunstzinnig en een tikkeltje rauw zou het er zijn, het Berlijn van het zuiden. Klonk goed. We hadden bovendien geluk: niet in iedere stad kun je betaalbaar of überhaupt staan met je kampeerbus of camper, maar hier hadden we een enorm stuk haventerrein tot onze beschikking. Gratis en nog geen kwartiertje lopen vanaf de oude binnenstad.

Afstand nemen

In plaats van een nacht of drie zijn we er een week gebleven. We vierden er oud en nieuw in een club met goede muziek, hingen de digital nomads uit in hippe koffiebars en maakten foto’s van pittoreske steegjes vol wasgoed en oude trammetjes op steile hellingen. Oh en hoewel we niet veel geld hadden om uit te geven, doken we alle leuke winkels in die we zagen. Natuurlijk gingen we ook uit eten in een gezellig écht Portugees restaurantje. En in die foodhal, want we zijn er nu en wie weet wanneer we weer terugkomen. Toch?

Ergens wist ik ook wel dat ik mezelf aan het voorbijrennen was. Het was zo veel. Er wás zo veel. Toen we Lissabon uitreden zuchtten we allebei van opluchting en beloofden we elkaar: dit nooit weer. Vooral ik had mezelf volledig laten meeslepen door wat er allemaal te doen viel en wat ik niet wilde missen. De energie van een stad is geweldig, maar het mat me ook af. Een paar dagen was meer dan genoeg geweest. Ik was kapot – en daarvoor was ik niet uit Amsterdam weggegaan.

En toch had ik dat pas door toen we weer op een rustige plek waren aangekomen, en ik voelde hoe alle cellen in mijn lichaam zich ontspanden. Blijkbaar moest ik opnieuw letterlijk afstand nemen van de situatie om in te zien dat ik er niet blij van werd. Niet écht.

Dit artikel verscheen eerder bij 365 Dagen Succesvol.