Hedwig bij Amado Beach

Over Marokko en de levensles die ik er nu al heb geleerd

Ik heb een dingetje met wat anderen van me vinden. Ik zeg het maar eerlijk. En ik dacht dat het weg was, dat ik eroverheen was, als zoiets al kan, maar nu op reis merk ik dat het niet zo is.

Vrijwel mijn hele leven wist ik niet beter: een bus of treincoupé binnenstappen en je superbewust voelen van jezelf. Alsof het oordeel van de aanwezigen een permanente status op je voorhoofd achterlaat. Al is dit vooral een onbewust proces, want het bezig zijn met wat anderen denken over hoe je doet is iets wat je niet eens merkt. Zo diep zit het in je.

Ieder moment als een zangwedstrijd op tv waarbij juryleden hun stoelen moeten omdraaien – tenminste, dat hoop je dan. Nee, natuurlijk hoef ik niet door iedereen aardig gevonden worden. Echt niet. En feitelijk zal het me een worst wezen wat anderen van me denken. Echt.

Toch is die onzekerheid, want dat is het uiteindelijk, de afgelopen jaren langzaam van me afgegleden. Ik merkte dat er meerdere niveaus bleken te bestaan van ‘geen fuck erom geven wat anderen denken’ en ik werd er steeds beter in. Ouder worden is niet alleen maar slecht. Bovendien ken ik genoeg mensen die hetzelfde hebben om me er niet voor te schamen.

Op reis is dat veranderd. Op sommige plekken ben ik me bewuster dan ooit – en loop ik op eieren. Zoals hier in Marokko. Nu ik dit schrijf hebben we er net een kleine week doorgebracht. Een nieuw land betekent opnieuw wennen. Waar het begin november zo gek was om in Portugal aan te komen en daar niks te kennen, voelt dat nu als een half thuisland waarnaar ik soms stiekem terugverlang.

Marokko is totaal anders. Geen Europees land met open grenzen, maar met een strenge douanecontrole na het verlaten van de boot vanuit Spanje. Het hebben van een drone is er verboden en de onze mochten we direct inleveren en kunnen we bij het verlaten van Marokko weer ophalen. Later kwamen we er zelfs achter dat het niet eens toegestaan is om bier mee te nemen.

Een land bovendien waarover familieleden enigszins bezorgde berichten stuurden. Van of we wel oppassen met rijden (tuurlijk, maar ook in Spanje en Portugal scheuren ze rond als gekken) totdat ik als vrouw beter wel mijn schouders kan bedekken (geloof me, ook hier is het winter). Oh en laat ik de politieke ophef over Marokkanen niet vergeten. Nu heb ik al genoeg van de wereld gezien om me niets aan te trekken van vooroordelen, maar hoe dan ook: Marokko is anders.

En nu loop ik dus superbewust over straat en denk ik veel te veel na over hoe ik me moet gedragen. Niet al te opzichtig samen met Jeroen? Mag hand in hand wel? Want ik wil niet onnodig mensen tegen de borst stuiten. Uiteindelijk ben ik hier te gast. En een vrouw. En blank. En Nederlands. Wat zouden ze hier trouwens denken van al die rechtse politieke uitspraken die gedaan worden? En wéér draait mijn hoofd overuren, scenario’s bedenkend die zich in andermans hoofd zouden kunnen afspelen, eventueel.

Het is best heel vermoeiend en ik ben er nu al klaar mee.

Bovendien slaat het nergens op, want zó heel anders dan in Spanje of Portugal is het hier eigenlijk niet. Niet de natuur, want ook hier in het noorden vind je mooie groene heuvels. Niet het eten, want ook hier houden ze van vis en peulvruchten en veel specerijen. Niet de wegen, waar ook hier verkopers langs staan met hun kratten en zakken sinaasappels en aardappels. Niet de mensen, want ook al hebben ze hun eigen gebruiken, ze waarderen een enthousiaste groet of een aardig woord evengoed. Ook van mij. Niet de taal, want vrijwel iedereen spreekt hier Frans en dat spreek ik duizend keer beter dan Spaans en Portugees bij elkaar. Niet de plek waar ze op hun heilige dag samenkomen, want in veel dorpen zou je de moskeeën zo verwarren met schattige kerkjes. Niet de autoriteiten, want alle douanebeambten en politieagenten die we hebben gezien zijn aardig en lachen soms zelfs wanneer we voorbijrijden.

Dus ja, stop er maar gewoon weer mee, met dat nadenken over hoe je je volgens anderen zou moeten gedragen. Het is nergens goed voor en zo anders zijn die anderen ook helemaal niet.

Dit artikel verscheen eerder bij 365 Dagen Succesvol.