Tommie en Olaf

Ineens miste ik Nederland intens, terwijl ik me ook heel erg thuis voelde in Marokko

Het idee voor deze reis ontstond uit een onrust. Ik wilde meer, of nee, wat anders. Spanning. Onvoorspelbaarheid. Mezelf nog beter leren kennen, vooral onder andere omstandigheden. Nu ik erop terugkijk was ik trouwens diep ontevreden over mijn leven op dat moment – maar dat is moeilijk toegeven aan jezelf wanneer je exact hetzelfde leven leidt waarmee je even daarvoor nog zo gelukkig was. Alles verandert namelijk, weet je.

Het is niet dat ik per se uit Nederland weg hoefde. Toen ik vijftien was ben ik met mijn ouders en zusjes naar Zuid-Frankrijk geëmigreerd en ik weet uit ervaring dat de werkelijkheid hard is, en niet vol zoete, zonnige dromen, zoals ook al die Ik Vertrek-ers sneller dan hun lief is ondervinden. Was ik in de Verenigde Staten geboren, dan had ik aan mijn eigen land genoeg gehad voor het avontuur waar ik naar verlangde, maar Nederland is nu eenmaal niet zo groot en ongerept. En je mag er niet wildkamperen.

Hoewel ik niet uit Nederland weg hoefde, heb ik het ook niet veel gemist in de afgelopen vier maanden. Zo lang zijn we nu onderweg. In het begin voelde ik me vooral een beetje ontheemd, maar dat had misschien meer te maken met het constante onderweg zijn. Dat is een mens niet gewend. Nu zie ik het anders.

Terug naar Nederland, voor even dan

Onlangs ben ik even op en neer naar Nederland gegaan. De aanleiding: eindelijk, na liefst vijf jaar, hadden we ons oude huis in Kampen verkocht. Ik had de eer de papieren te tekenen bij de notaris én meteen de mogelijkheid een paar dierbare mensen weer te zien. Dat was ongelooflijk fijn en bijzonder. Het is toch anders dan wanneer je iedere week op de koffie kan komen – ook al doe je dat dan zelden.

Maar wat ook fijn was, was om weer in Nederland te zijn. Man, wát een geweldig land. Ik werd intens blij van lekkere latte’s in mooie, hippe koffietenten, van een rondje door de Albert Heijn met al die bekende producten (pindakaas!) en van een goede film in een gezellig filmhuis. Er is zoveel goeds en over alles is ook nagedacht. En wat ogen alle plekken in Nederland toch zo perfect, viel me op. Toen ik net op Schiphol aangekomen was en de eerste toilet in liep, waande ik me in een vijfsterrenhotel. (Al ging dit effect natuurlijk vrij snel verloren, want kom op, zó lang was ik ook weer niet weggeweest.)

Eenmaal terug worstelde ik. Ik miste Nederland. Ik miste dat ‘alles’. Terwijl ik mezelf eerder onderweg zo had wijsgemaakt dat je dat ‘alles’ helemaal niet nodig hebt. Nee, ik had dat echt ingezien, ik had gevoeld dat het waar was. Ik wist het. Maar daar zat ik nu, verdrietig te zijn om datgene wat ik vrijwel mijn hele leven heb gehad, alleen nu even niet – terwijl ik op plekken ben waar ik dat avontuur beleef waar ik zo aan toe was.

Of had ik het me dan allemaal verbeeld? Was dat plezier en geluk van de afgelopen vier maanden niets meer dan een fata morgana van mijn overlevingsstrategie? Mijn coping mechanism om te kunnen omgaan met zoveel verandering? Het voelde niet zo, maar ik besloot mezelf er maar niet te druk over te maken. Natúúrlijk mocht ik Nederland missen, en iedereen en alles erin. Niet heel gek, als je daar 31 minus twee jaar hebt gewoond met best veel plezier. En als ineens bleek dat ik dit gebeuren toch niet wil, dan kon ik natuurlijk terug.

Dat hielp.

Al na twee dagen voelde ik me weer helemaal fijn – in Marokko. Thuis. Omdat het de plek is waar ik nu reis. Op geen andere manier zou ik vrijheid zo kunnen ervaren zoals ik nu doe, en op dit moment wil ik het niet anders. En waar ik tijdens mijn weekje in Nederland soms zo verlangde naar mijn eigen bed, slaap ik nu weer als een baby.

Waar is onze plek in de wereld? Soms waar we ons altijd al thuis hebben gevoeld, en soms waar we zelf iets van een thuis hebben gecreëerd. Want soms is dat nodig, al is het echt niet makkelijk. Want dingen veranderen nu eenmaal. En dat blijven ze altijd doen.

(Oh, en ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik wat betreft ons budget ook best rekening mag houden met een vlucht naar Nederland, als ik daar zin in heb. Want dingen zijn ook nooit zwart-wit.)

Dit artikel verscheen eerder bij 365 Dagen Succesvol.