Hedwig 011

Allemaal op zoek, maar waarnaar?

Laatst had ik een therapeutische massage geboekt: mijn schouders en nek zaten zo vast, dat ik bij de minste beweging achterover al intense hoofdpijn kreeg. Niet gek ook, met al die verschillende en vaak niet zo arbotechnisch verantwoorde flexwerkplekken. De laptopgeneratie, ik ben ervan. 

Nadat ik op de tafel was gaan liggen, vroeg de masseuse, een sympathieke vrouw van een jaar of veertig, waar ik precies last van had. Voordat ik het wist, liep ik leeg over al mijn zorgen. Ik vertelde haar dat ik zo graag een zorgeloos en gelukkig leven wilde leiden, maar dat ik constant word ingehaald door verantwoordelijkheden waar ik helemaal niet op zit te wachten. Ik vertelde haar dat ik maar geen balans lijk te kunnen vinden tussen wat ik wil doen en wat ik moet doen. Ik vertelde haar dat ik nú wil leven en niet alleen maar plannen wil maken voor later, maar dat dit heus moeilijker is dan al die lichtvoetige inspirerende Instagram-spreuken beweren.

‘Ik ken bijna niemand die niet een burn-out heeft, heeft gehad óf er op eentje afstevent’

Ziel onder de arm

De masseuse hoorde me aandachtig aan, en nadat ik mijn hart had gelucht, verzuchtte ze dat ik de zoveelste was met deze problemen op haar massagetafel. ‘Al die talentvolle, jonge mensen die zo veel kunnen, maar allemaal lopen ze met hun ziel onder de arm. Iedereen is op zoek en niemand weet waarnaar.’ Ik voelde me begrepen en een hopeloos geval tegelijkertijd. Gelukkig volgde hierna een massage die even hemels als helend was – mijn zorgen voor even helemaal verdwenen. Een millennial-hand is snel gevuld.

Een paar dagen later dacht ik opnieuw aan wat de masseuse had gezegd. Onwillekeurig liep ik in mijn hoofd de mensen na die ik ken en van mijn leeftijd zijn. Het leek inderdaad wel of alle eindtwintigers en begindertigers worstelen met de manier waarop ze willen leven en werken? Ik ken bijna niemand die niet een burn-out heeft, heeft gehad óf er op eentje afstevent. En dan bestaat mijn vrienden- en kennissenkring zelfs nog voornamelijk uit mensen die eerder hun roeping volgen dan een opgelegd carrièrepad.

Millennials

De millennials, ook wel Generatie Y genoemd, vormen een demografische groep, geboren tussen de vroege jaren 80 en het jaar 2000. De term millennials is bedacht door de Amerikaanse onderzoekers Strauss en Howe, die er in 2000 een boek over schreven. Typische competenties zijn onder meer: omgevingsbewustzijn, klantgerichtheid, initiatief nemen en ondernemingszin. Hun valkuil is gevoeligheid voor burn-out.

Internet en zorgen

Recent Amerikaans onderzoek bewijst het: mijn generatie is de meest gestreste ooit. We leggen onszelf hoge eisen op en nemen geen genoegen met minder. Volgens sommigen komt het door het internet: mensen geboren tussen grofweg 1980 en 2000 zijn zó veel beter op de hoogte van alles in de wereld, dat ze onmogelijk nog onbezorgd kunnen nadenken.

‘Op weg zijn naar een oplossing is nog altijd beter dan stilstaan’

Is dit goed, eigenwijs of gewoon heel verwend? Ik wou dat ik kon zeggen dat de laatste optie geldt. Die is namelijk het makkelijkst op te lossen. Alleen, niets is minder waar: de worstelende jonge mensen die ik om me heen zie, doen juist moeite om zo veel mogelijk uit hun leven te halen. Zelfs als dat meer conflicten oplevert dan ze lief is, zoals het inzicht dat ze niet langer willen werken voor een ongeïnteresseerde corporate baas die alleen maar aan omzet denkt. In plaats daarvan storten ze zich in innovatieve start-ups die zowel aan een betere wereld werken als aan een blije gezonde medewerker. In het minste geval leren deze mensen ‘nee’ zeggen tegen dingen die ze niet willen op hun werk.

Al die tobbende millennials, eigenlijk is het alleen maar goed. Op weg zijn naar een oplossing is nog altijd beter dan stilstaan.

(Beeld: Frank Groeliken)

Deze column stond in de editie van weekblad Intermediair van 21 juli 2016. Het origineel vind je hier.